18 października 2020
Pisaliśmy ostatnio o zabójstwie nauczyciela na przedmieściach Paryża. Post ten wywołał kilka komentarzy, głównie na temat pochodzenia zabójcy. Może warto się temu przyjrzeć jeszcze raz, nie tam bowiem leży sedno problemu.
Nieważne, jakie jest pochodzenie sprawcy ani jakiej jest narodowości. Polityczny islam jest doktryną ponadnarodową, dzieli świat na dar al-islam ("dom pokoju") i dar al-harb ("dom wojny"). To jedyny podział, który ma znaczenia. Stanowi odzwierciedlenie podziału na muzułmanów i kafirów. Tak jak już pisaliśmy, rozważania na temat muzułmanów nie mają większego sensu, nie prowadzą też do żadnej konstruktywnej konkluzji, ponieważ ludzie są różni. Pisanie czegokolwiek o muzułmanach jako jednorodnej grupie, to taki sam błąd jak pisanie, że wszyscy krakowiacy i górale są tacy sami. Albo chrześcijanie. Albo biali. Co jest nieprawdą i każdy o tym wie.
Ponadto, to nie muzułmanie są źródłem problemu. Może małe porównanie. Możemy próbować naprawiać wszystkie napotkane komputery (ludzi), dopóki jednak nie zmienimy wadliwego oprogramowania (doktryny), nie rozwiąże to sytuacji. Stracimy tylko czas i nakłady, a i tak, kiedy tylko oprogramowanie zostanie pobrane, komputer może się "zepsuć". Tak samo nic nie wskóramy, jeśli będziemy próbowali ciągle naprawiać produkty danej fabryki, a nie zajmiemy się nie samą. A to islam "produkuje" muzułmanów, nie odwrotnie. Dlatego przede wszystkim należy rozpoznać, że problemem jest islam jako ideologia polityczna, której możemy się przeciwstawić i względem której możemy podjąć stosowne środki.
Może drobna uwaga na koniec. Ta sama logika dotyczy również drugiej strony równania, czyli "domu wojny" lub kafirów, czyli nas. Dla islamu nie ma znaczenia, jakiej jesteśmy narodowości lub jakiego wyznania. Chrześcijanie i poganie, lewicowi i prawicowi, hetero- i homoseksualiści, biali i czarni - wszyscy jesteśmy kafirami i należy nas traktować tak, jak czynił to Mahomet. Dlatego może warto zjednoczyć się ponad podziałami i dzięki edukacji zapobiec problemom, o których przeczytać można niemal co dzień. Oby nie było za późno...