Watykan popiera upolitycznioną narrację o „islamofobii” na wydarzeniu ONZ

Podczas wydarzenia Organizacji Narodów Zjednoczonych z okazji Międzynarodowego Dnia Walki z Islamofobią, Stolica Apostolska wydała oświadczenie, w którym ostrzegała, że ​​odmowa wolności religijnej prowadzi do strachu, przemocy i rozkładu społecznego. Choć interwencja Watykanu, sformułowana jako obrona powszechnej wolności, posługuje się ona kontrowersyjnym terminem politycznym – „islamofobią” – nie odnosząc się do ideologicznych i prawnych aspektów islamu, które budzą uzasadnione obawy społeczne.

Samo określenie nie powstało jako neutralny opis antymuzułmańskiej bigoterii. Zostało ono promowane za pośrednictwem instytucji międzynarodowych przez podmioty powiązane z Organizacją Współpracy Islamskiej (OIC), której długoletni program obejmuje ograniczanie krytyki doktryny islamskiej pod pretekstem „zniesławienia religii”. Wyrażając wdzięczność OIC za zorganizowanie tego wydarzenia, Stolica Apostolska skutecznie legitymizowała blok reprezentujący państwa przestrzegające doktryny zawartej w Koranie (słowach Allaha) i Sunnie (tradycjach i biografii Mahometa), która stanowi, że odejście od islamu, bluźnierstwo lub krytyka Mahometa mogą być karane więzieniem lub śmiercią. Rodzi to oczywistą sprzeczność: instytucje, które poważnie ograniczają wolność religijną w kraju, są postrzegane jako strażnicy tolerancji za granicą.

Oświadczenie Watykanu przedstawia islam przede wszystkim jako „religię” lub „wiarę”, co przesłania jego dobrze udokumentowany zakres cywilizacyjny. Doktryna i jurysprudencja islamska regulują nie tylko kult, ale także rządzenie, prawo karne, wojny, hierarchię społeczną i status prawny osób niebędących muzułmanami. To jest islam polityczny. Debaty publiczne w krajach nieislamskich na temat norm opartych na szariacie, równoległych struktur prawnych lub islamskich ruchów politycznych dotyczą zatem doktryn politycznych i prawnych – a nie jedynie prywatnej wiary. Sprowadzanie tych kwestii do „wrogości wobec muzułmanów” grozi patologizacją samej dyskusji politycznej.

Podobnie, cytowany raport Agencji Praw Podstawowych UE, w którym stwierdzono, że „co drugi muzułmanin” w UE doświadczył dyskryminacji rasowej, zasługuje na wnikliwą analizę. Badanie w dużej mierze opiera się na subiektywnych odczuciach, a nie na niezależnie zweryfikowanych incydentach. Pomija również zmienne społeczno-ekonomiczne – takie jak niedawne przybycie, znajomość języka czy poziom wykształcenia – które silnie korelują z wynikami na rynku pracy. Prezentacja głównego wskaźnika bez kontekstu metodologicznego stwarza wrażenie wszechobecnego uprzedzenia antymuzułmańskiego, jednocześnie zaciemniając wyjaśnienia strukturalne.

Co ważniejsze, określanie dyskryminacji muzułmanów mianem „rasowej” jest koncepcyjnie niepoprawne. Islam obejmuje wszystkie kontynenty i grupy etniczne; konwertyci o dowolnym pochodzeniu mogą zostać muzułmanami, a osoby o tym samym pochodzeniu etnicznym mogą się różnić i być lub nie być muzułmanami. Ramy rasowe przekształcają zatem krytykę cywilizacyjnego i zakorzenionego systemu ideologicznego (islamu politycznego) w formę rasizmu, chroniąc idee przed krytyką poprzez utożsamianie ich z niezmienną tożsamością.

Apel Stolicy Apostolskiej o dialog międzyreligijny i wzajemne wzbogacanie się odzwierciedla ducha deklaracji Nostra aetate, a jednocześnie omija asymetrię między pluralizmem a warunkami panującymi w wielu społeczeństwach islamskich. Kościoły, synagogi i otwarta krytyka chrześcijaństwa lub judaizmu są na porządku dziennym w krajach nieislamskich; wzajemne wolności religijne w wielu państwach OIC pozostają poważnie ograniczone. Wiarygodna obrona wolności religijnej powinna uwzględniać tę dysproporcję, zamiast przypisywać ją językowi rządów, które ją ograniczają.

Sprzeciw wobec przemocy lub nękania muzułmanów nigdy nie był kwestionowany w krajach nieislamskich. Życie ludzkie, jego ochrona i godność zawsze leżą u podstaw społeczeństw nieislamskich, niezależnie od ich pochodzenia. Jednak upolityczniona koncepcja „islamofobii” często służy delegitymizacji analizy islamskiej ideologii politycznej, polityki wywodzącej się z szariatu lub roli doktryny islamskiej w życiu publicznym. Popierając te ramy i chwaląc OIC, Watykan ryzykuje wzmocnieniem narracji, która utożsamia krytykę idei z nienawiścią do ludzi – równania, które podważa samą wolność myśli i wyznania, której stara się bronić.

Kładąc nacisk na dialog jako „sposób na życie”, Stolica Apostolska wzywa do wzajemnej transformacji. Prawdziwy dialog wymaga jednak jasności pojęciowej: ochrona jednostek przed dyskryminacją nie może stać się ochroną doktryn przed analizą. Bez tego rozróżnienia wysiłki na rzecz zwalczania nietolerancji mogą wręcz zawęzić przestrzeń otwartej debaty publicznej w społeczeństwach nieislamskich.