Nowy raport z 7 października na temat terroryzmu seksualnego dokumentuje zbrodnie, ale pomija ich podstawę w doktrynie islamu

Raport Komisji Cywilnej „Silenced No More” stanowi ważny dokument dowodowy. Odnotowuje on okrucieństwa seksualne i na tle płciowym popełnione 7 października oraz wobec zakładników w niewoli; identyfikuje powtarzające się schematy gwałtów, tortur seksualnych, okaleczeń, wymuszonej nagości, publicznego eksponowania, filmowania, poniżania i znęcania się nad zakładnikami; i stwierdza, że ​​przemoc seksualna nie była incydentalna, lecz „systematyczna, powszechna i integralna” dla ataku. Raport stwierdza również, że przemoc seksualna była wykorzystywana do terroryzowania ofiar, rodzin, społeczności i całego społeczeństwa izraelskiego.

Jednak pomimo skali i powagi raportu, jego analiza pozostawia istotną lukę wyjaśniającą: dokumentuje on przestępstwa seksualne, ale nie identyfikuje w wystarczającym stopniu doktryny islamu, która stanowi ideologiczne ramy, w których takie przestępstwa stają się etycznie zrozumiałe, politycznie użyteczne i moralnie dopuszczalne dla sprawców.

Raport wymienia „terror”, ale nie doktrynę stojącą za nim

Komisja Cywilna wielokrotnie opisuje przestępstwa seksualne jako:

• terror;
• poniżanie;
• dominację;
• wojnę psychologiczną;
• dehumanizację;
• „kinobójczą przemoc seksualną” mającą na celu zniszczenie więzi rodzinnych;
• element ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości.

Kategorie te są trafne, ale niekompletne. Opisują one, na czym polegała przemoc, ale nie wyjaśniają, dlaczego zrodziła się ona w tym konkretnym islamskim środowisku ideologicznym.

Raport krótko wspomina o islamskiej tożsamości Hamasu. Cytuje on Pakt Hamasu z 1988 roku jako pakt „Islamskiego Ruchu Oporu”, zwraca uwagę na islamskie ujęcie Palestyny ​​przez Hamas, a nawet stwierdza, że ​​Hamas i jego kolaboranci wykorzystywali fatwy i inne teksty islamskie do podżegania mieszkańców Gazy przeciwko Żydom. Odnosi się on konkretnie do artykułu 7 Paktu Hamasu, który zawiera hadis nawołujący do zabijania Żydów. W raporcie wspomniano o fatwie, która głosi, że „każdy Żyd jest uważany za bojownika, w tym kobiety, młodzież, a nawet osoby nieuzbrojone”, i stwierdzono, że Hamas rozpowszechniał książki promujące dżihad, które głoszą, że zagłada Żydów jest dozwolona.

Raport nie podejmuje jednak kolejnego niezbędnego kroku analitycznego: powiązania udokumentowanej przemocy seksualnej z prawnymi, politycznymi i wojskowymi zasadami doktryny islamskiej dotyczącymi dżihadu, kobiet, jeńców, niewolników i kontaktów seksualnych z kobietami niebędącymi muzułmanami.

Brakujący kontekst: Przemoc seksualna w doktrynie islamskiej

Nasz raport na temat zachowań seksualnych w doktrynie islamskiej dowodzi, że doktryna islamska nie traktuje seksualności wyłącznie jako sfery prywatnej. Reguluje ona hierarchię seksualną, posłuszeństwo kobiet, dostęp seksualny mężczyzn, niewolnictwo i status seksualny pojmanych kobiet kafir (niemuzułmańskich). Raport stwierdza, że ​​doktryna islamska opisuje zachowania seksualne jako narzędzie dominacji i demoralizacji kafirów, a kobiety kafir mogą być pojmane, zgwałcone i wykorzystywane jako niewolnice seksualne w nagrodę za dżihad.

Nie jest to kwestia marginalna. Nasz raport cytuje materiały Koranu i hadisy dotyczące „tych, którymi zawładnęły twoje prawice”, niewolnic, dostępu seksualnego oraz prawnej normalizacji przymusowego współżycia z niewolnicami. Na przykład, cytuje Koran 4:24, który zezwala na dostęp seksualny z zamężnymi kobietami kafir, które są w niewoli.

Te ramy doktrynalne mają znaczenie, ponieważ 7 października nie był jedynie wybuchem przypadkowego barbarzyństwa. Dokonali go dżihadyści działający w islamskim otoczeniu ideologicznym, w którym Żydzi są przedstawiani jako wrogowie, izraelscy cywile są przedstawiani jako uzasadnione cele, a kobiety kafir postrzegane są przez pryzmat odziedziczonych kategorii podboju, niewoli, upokorzenia i dominacji seksualnej.

Hadis Muslim 1438a: Bezpośredni przykład doktrynalny

Wyraźnym przykładem jest Hadis Muslim 1438a (008,3371), również cytowany w naszym raporcie. Hadis opisuje islamskich bojowników podczas wyprawy z Mahometem. Dżihadyści pojmali kobiety, pożądali ich seksualnie i żądali za nie okupu. Zapytali Mahometa o praktykowanie stosunku przerywanego (coitus interruptus) podczas stosunku z jeńcami. Jego odpowiedź nie potępiła stosunku z jeńcami; odparł, że to nie ma znaczenia, ponieważ każda dusza przeznaczona do narodzenia i tak się narodzi.

To kluczowy tekst. Nie tylko dowodzi on, że przemoc seksualna istniała w przeszłości. Pokazuje on, że fundamentalne źródła islamskie zawierają precedens, w którym dżihad, niewola kobiet, dostęp seksualny i brak moralnego potępienia są zestawione w jednej autorytatywnej narracji.

Raport analizujący przestępstwa seksualne popełniane przez Hamas i jego kolaborantów nie powinien ignorować tego doktrynalnego kontekstu. Kiedy sprawcy z islamskiego ruchu dżihadu dopuszczają się przestępstw seksualnych na ofiarach żydowskich i izraelskich, islamska doktryna dotycząca jeńców, dżihadu, Żydów, kobiet i poczucia wyższości seksualnej nie jest marginalna. Jest centralna.

Mocne ramy prawne raportu – słabe ramy ideologiczne

Komisja Cywilna jest najsilniejsza, gdy dokumentuje dowody i kategorie prawne. Stanowi podstawę do ścigania, przechowywania zeznań i międzynarodowej odpowiedzialności. Identyfikuje przestępstwa seksualne i związane z płcią jako zbrodnie wojenne, zbrodnie przeciwko ludzkości i akty ludobójstwa.

Raport ogranicza się jednak głównie do współczesnego języka prawnego i unika analizy skoncentrowanej na doktrynie. Informuje czytelnika, że ​​przemoc seksualna była używana jako broń terroru, ale nie o tym, że doktryna islamska zawiera wyraźne precedensy i zezwolenia dotyczące dostępu seksualnego do pojmanych kobiet niebędących muzułmankami.

To pominięcie jest istotne, ponieważ pozostawia opinii publicznej ograniczone wyjaśnienie przestępstwa o podłożu ideologicznym. Rezultatem jest częściowa prawda: przemoc jest udokumentowana, ale ideologiczny motor, który za nią stoi, nie.

Dlaczego to ma znaczenie

Gdy raporty pomijają wymiar doktryny islamskiej, pojawia się kilka przekłamań:

• Chociaż raport sporadycznie wspomina o samookreśleniu Hamasu jako „Islamskiego Ruchu Oporu” i cytuje kilka odosobnionych tekstów islamskich, w dużej mierze traktuje organizację jako typowego aktora terrorystycznego, zamiast badać, jak doktryna islamska ukształtowała światopogląd i postępowanie sprawców.
• Okrucieństwa seksualne postrzegane są jako wyjątkowy sadyzm, a nie jako zachowanie, które można zracjonalizować w ramach doktryny dżihadu.
• Atak jest ujmowany głównie w kontekście międzynarodowego prawa karnego, podczas gdy ideologiczny świat sprawców nie jest analizowany.
• Opinia publiczna pozbawiona jest kontekstu doktrynalnego niezbędnego do zrozumienia, dlaczego przemoc seksualna, poniżenie, niewola i podżeganie do ludobójstwa występowały razem.

Raport Komisji Cywilnej jest zatem zarówno cenny, jak i niewystarczający. Dokumentuje on zbrodnie z powagą, ale nie identyfikuje w wystarczającym stopniu doktryny islamskiej jako głównej siły napędowej ataku i związanych z nim zbrodni wojennych o charakterze seksualnym.

Wnioski

Komisja Cywilna wniosła istotny wkład, zabezpieczając dowody zbrodni seksualnych z 7 października oraz ustalając stan faktyczny i prawny. Jednak pełne wyjaśnienie wymaga czegoś więcej niż tylko dokumentacji i klasyfikacji prawnej. Wymaga wskazania doktryny, która ukształtowała światopogląd sprawców – pierwotnej przyczyny ich zachowania.

Hamas to nie tylko brutalna frakcja polityczna, która przypadkiem użyła języka islamskiego. To ruch islamski systematycznie działający w ramach doktryny dżihadu zawartej w Koranie, hadisach (tradycjach Mahometa) i Sira (historii życia Mahometa). Ramy te obejmują doktryny dotyczące Żydów, dżihadu, kobiet, jeńców, niewolników i kontaktów seksualnych z kobietami kafir.

Raport nie tylko nie wspomina o doktrynie islamu jako głównej sile napędowej przemocy seksualnej i terroru, ale zawiera również tekst napisany przez przewodniczącą Amerykańskiej Muzułmańskiej Rady ds. Wzmocnienia Kobiet (AMMWEC), która stwierdza: „…żadna ideologia nie może usprawiedliwić takiego okrucieństwa”. To sprawia, że ​​czytelnicy nie zdają sobie sprawy z potrzeby zgłębiania fundamentalnych tekstów ideologii islamskiej.

Hadis muzułmański 1438a jest jednym z najdobitniejszych przykładów: umieszcza on dżihad, pojmanie kobiet i przymusowy stosunek seksualny w ramach autorytatywnego precedensu islamskiego. Poważny raport na temat przestępstw seksualnych Hamasu powinien bezpośrednio konfrontować się z tą doktryną. Bez tego raport relacjonuje światu, co się wydarzyło – ale tylko częściowo wyjaśnia, dlaczego.