Czy islamskie porozumienia pokojowe są trwałe?

W ramach wysiłków dyplomatycznych prezydent USA Donald Trump, w ścisłej współpracy z Izraelem, nadzorował porozumienie z Hamasem, które przewiduje uwolnienie izraelskich zakładników i formalne zawieszenie broni, kończące wojnę w Strefie Gazy. Jest to druga poważna próba zaprzestania działań wojennych i uwolnienia jeńców, po poprzednim porozumieniu z listopada 2023 roku, odzwierciedlająca ducha wcześniejszych regionalnych porozumień pokojowych.

Kluczowe punkty nowego porozumienia:

1. Hamas uwolni izraelskich zakładników, cywilów i personel wojskowy, a Izrael wprowadzi stopniowe wycofywanie się z Gazy i uwolni dużą liczbę palestyńskich więźniów.
2. Porozumienie zawiera postanowienia dotyczące znacznej pomocy humanitarnej i odbudowy Gazy, pod warunkiem stałego przestrzegania postanowień przez wszystkie strony.

Nie jest to pierwszy raz, gdy w regionie ogłoszono porozumienia pokojowe. Do godnych uwagi przykładów należą Porozumienia Abrahama i Porozumienia z Oslo. Jednak region ten ma udokumentowaną historię łamania takich porozumień:

1. Porozumienia Abrahama spotykały się z ciągłymi wyzwaniami i krytyką, zwłaszcza ze strony stron, które następnie powstrzymywały się od działań normalizacyjnych lub je podważały.
2. Porozumienia z Oslo wielokrotnie naruszano, a brak wzajemnego zaufania pozostaje główną przeszkodą dla trwałego pokoju.

Podstawowa przyczyna zrywania traktatów z niemuzułmanami:

Traktat z Al-Hudaibija (628 r. n.e.), islamski precedens historyczny zawarty w Sunnie (biografii i czynach Mahometa), pokazuje, że Mahomet unieważnił ten sam traktat z plemieniem Kurajszytów, gdy uznał, że okoliczności są korzystniejsze. Zasada ta jest wyraźnie obecna w doktrynie islamskiej, zezwalając na zrywanie umów z niemuzułmanami. W 89 miejscach Koranu Mahomet jest ogłoszony wiecznym przykładem dla całej ludzkości

Ten precedens wpłynął na późniejsze islamskie orzeczenia prawne dotyczące traktatów i porozumień. Jest on skodyfikowany w szariacie jako „hudna”. Historyczne przykłady, takie jak traktat z Al-Hudaibija, są regularnie cytowane w literaturze doktrynalnej jako uzasadnienie zerwania umowy i/lub przysięgi.

Jako przykład można podać przemówienie Jasera Arafata na temat Porozumień z Oslo, wygłoszone 10 maja 1994 r.

„Nie traktuję tego porozumienia bardziej niż porozumienia*, które zostało podpisane między naszym prorokiem Mahometem a Kurajszytami. I pamiętacie, kalif Omar odrzucił to porozumienie i rozważał porozumienie z najniższą klasą. Ale Mahomet je zaakceptował i teraz akceptujemy to porozumienie pokojowe”.

* Traktat z Al-Hudaibija

Wnioski z ostatnich doświadczeń:

Poprzednie porozumienia o zawieszeniu broni w Strefie Gazy były podważane przez uporczywe naruszenia, w tym ataki Hamasu i jego organizacji powiązanych w okresach rzekomego rozejmu.

Iran, znany sponsor Hamasu, ma udokumentowaną historię ułatwiania takich naruszeń poprzez finansowanie, dostawy broni i kierowanie działaniami pełnomocników.

Wnioski:

Obecne porozumienie, wynegocjowane przez prezydenta USA Trumpa, naturalnie budzi nadzieję na zakończenie działań wojennych i przywrócenie bezpieczeństwa obywatelom Izraela. Jednakże historia i doktryna podkreślają potrzebę świadomej ostrożności.

Każde nowe porozumienie z Hamasem należy oceniać w świetle statutu tej organizacji, który wyraźnie wzywa do zniszczenia Izraela i Żydów, opiera jej walkę na doktrynie islamskiej, która legitymizuje zrywanie traktatów z niemuzułmanami dla strategicznych korzyści i utrwala ideę Żydów jako odwiecznych wrogów. Historia – w tym wielokrotne łamanie przez Hamas wcześniejszych rozejmów i porozumień pokojowych, takich jak Porozumienia z Oslo – potwierdza, że ​​Izrael, a także świat nieislamski, powinny zachować czujność, ponieważ zobowiązania ideologiczne i precedensy niezmiennie przeważają nad wszelkimi formalnymi porozumieniami. Tę ostrożność należy zachować w stosunkach ze wszystkimi podmiotami islamskimi, ponieważ wyznają one tę samą doktrynę.