4 listopada 2020
Jak pewnie wiecie, szanowni Czytelnicy, w Wiedniu doszło do kolejnego ataku „islamistycznych terrorystów”. Polityczny islam znowu zakrólował na pierwszych stronach gazet.
Z naszego punktu widzenia, niezwykle ważne jest nazywanie rzeczy po imieniu. Aby zrozumieć jakikolwiek problem, najpierw trzeba posługiwać się odpowiednimi i precyzyjnymi pojęciami. Bez tego, nie da się uchwycić istoty problemu i znaleźć rozwiązania. W wypadkach takich, jak ten atak, należy mówić wprost o dżihadystach – bo jest to akt dżihadu. Terror to jedynie sposób zachowania się lub taktyka stosowana w imię jakiejś ideologii (jeśli chcemy, można wstawić definicję ze słownika PWN: «przemoc i okrucieństwo albo groźby ich użycia stosowane wobec ludzi w celu ich zastraszenia»). Natomiast w tym wypadku mamy do czynienia z politycznym islamem. Jest to więc dżihad, a ci zbrodniarze to dżihadyści.
Co ważne, wykorzystywanie terroru jako taktyki „walki w imię Allaha” jest elementem doktryny politycznego islamu. Oto fragment z Koranu 8:12:
Twój Pan objawił aniołom: „Oto Ja jestem z wami! Umocnijcie więc tych, którzy wierzą! Ja wrzucę strach w serca niewiernych. Bijcie ich więc po karkach! Bijcie ich po wszystkich palcach!"
Warto również dodać, że o wiele niebezpieczniejsze z punktu widzenia długofalowych skutków dla cywilizacji kafirów są jednak pozostałe formy dżihadu: migracja, pieniądze lub słowo (pisane i mówione). Nie są one tak łatwo dostrzegalne, dlatego często umykają opinii publicznej, a powoli, niczym „kropla drążąca skałę”, zmieniają cywilizację kafirów (może krótko dodać jak zmieniają? Czy nie? Albo zamiast „zmieniają” użyć „osłabiają” albo „podkopują”, żeby podkreślić, że to nie jest dobra zmiana…taka refleksja). My zerkamy na zegarek, polityczny islam (od 1400 lat) kieruje się kalendarzem.
Może ostatnia uwaga. Nie chodzi teraz o to, by winić wszystkich muzułmanów za to, co się wydarzyło. Odpowiedzialność zbiorowa zasłużenie została już zapomniana we współczesnych systemach prawnych. Każdy człowiek odpowiada osobiście za to, co uczynił. Należy jednak pamiętać, że wszyscy muzułmanie wyznają ten sam islam, tę samą ideologię. Nie ma żadnego „islamizmu” lub „ekstremizmu” – jeśli robisz to, co Prorok, jesteś „dobrym” muzułmaninem. I jeśli spojrzy się na życie Mahometa, łatwo dostrzec, że był to przede wszystkim doskonały polityk, strateg i… dżihadysta. Właśnie z tego względu, by zapobiec podobnym tragediom, należy wszcząć publiczną i krytyczną dyskusję na temat politycznego islamu jako ideologii politycznej. A czas goni.
---
Dowiedz się więcej:
Bill Warner o tym w jaki sposób nie rozmawiać o dżihadzie
Na temat roli posługiwania się obiektywną i właściwą terminologią
Photo by Jacek Dylag on Unsplash