15 listopada 2026
Temat Izrael Temat Research Temat Żydzi
W niniejszym artykule analizuje się, dlaczego Izrael spotyka się ze strony ruchów islamskich, organizacji, rządów, mediów i aktywistów z pewnym stopniem wrogiej uwagi, który jest zdecydowanie nieproporcjonalny do jego terytorium, liczby ludności czy udziału w globalnych konfliktach. Zjawiska tego nie da się wyjaśnić ani jedną wojną, ani jednym rządem, ani jednym sporem terytorialnym, ani nawet samym palestyńskim nacjonalizmem. Wynika ono z kilku wzajemnie się wzmacniających czynników: doktrynalnego statusu ziem dawniej rządzonych przez mocarstwa islamskie, islamskich nauk dotyczących Żydów i niemuzułmanów, obowiązków solidarności w ramach ummy, politycznej użyteczności wspólnego wroga oraz strategicznej wartości sprawy palestyńskiej dla mobilizacji zarówno w społeczeństwach islamskich, jak i nieislamskich.
Celem nie jest zatem jedynie wyjaśnienie zjawiska Hamasu czy wojny w Strefie Gazy. Chodzi o wyjaśnienie, dlaczego Izrael nieustannie staje się centralnym punktem, poprzez który różnorodni islamscy aktorzy wyrażają solidarność, rekrutują zwolenników, rozpowszechniają narracje polityczne, budują sojusze i realizują szersze cele.
Nieproporcjonalne zainteresowanie
Sprawa „Palestyny” stanowi przykład sytuacji, w której organizacje islamskie skupiają siły na jednym froncie. Warto zwrócić uwagę na dysproporcję między jej znaczeniem demograficznym a zainteresowaniem, jakim się cieszy. Islamska ludność Strefy Gazy, licząca około dwóch milionów osób, stanowi zaledwie 0,1% światowej populacji muzułmańskiej wynoszącej dwa miliardy. Jednak pomimo faktu, że w ostatnich latach konflikty w takich krajach jak Syria, Jemen, Afganistan, Sudan i Irak pochłonęły znacznie więcej ofiar wśród muzułmanów (z rąk innych muzułmanów), przegląd stron internetowych i kanałów w mediach społecznościowych organizacji islamskich pokazuje, że sprawa „Palestyny” często stanowi od 30% do 90% treści, które promują.
[źródło: IHRC, zrzut ekranu ze strony internetowej tej organizacji z dnia 30 maja 2026 r.]
Od sporów terytorialnych do odrzucenia żydowskiej suwerenności
Wojna przeciwko Izraelowi jest często przedstawiana tak, jakby dotyczyła wyłącznie Strefy Gazy, Judei i Samarii, „okupacji” lub granic. Jednak ten schemat ma znacznie szerszy i dłuższy kontekst: ruchy islamskie traktują Izrael nie tylko jako przeciwnika politycznego, ale jako symboliczną przeszkodę na drodze do islamskiej potęgi. Kwestia ta przechodzi od troski humanitarnej, przez roszczenia terytorialne, antysyjonizm, zaprzeczenie prawa Izraela do istnienia, aż w końcu do szerszego islamskiego twierdzenia, że ziemia islamska nie może zgodnie z prawem pozostawać pod zwierzchnictwem nieislamskim.
Ta stopniowa ewolucja jest zamierzona. Publiczna argumentacja zaczyna się od stwierdzenia: „nie jesteśmy przeciwni Żydom, tylko syjonistom”. Następnie przechodzi do: „jesteśmy przeciwni jedynie temu, co Izrael robi w Strefie Gazy”. Potem: „Izrael nie ma prawa do Judei i Samarii”. Dalej: „Izrael nie ma prawa istnieć jako państwo żydowskie”. Wreszcie, w pełni islamskim sformułowaniu: cała Palestyna jest ziemią islamską, a zatem żadna jej część nie może zostać oddana. Porozumienie Hamasu z 1988 roku otwarcie stwierdza, że „programem ruchu jest islam”, że Hamas jest jednym ze skrzydeł Bractwa Muzułmańskiego w Palestynie oraz że dąży on do podniesienia „sztandaru Allaha nad każdym calem Palestyny”. Definiuje ono również Palestynę jako ziemię islamską i uznaje opór wobec „wroga” za święty obowiązek.
Nowszy, bardziej dopracowany język nie wymazuje starszej doktryny. Dokument Hamasu z 2017 roku stara się brzmieć bardziej akceptowalnie dla zachodnich odbiorców, twierdząc, że konflikt nie dotyczy Żydów jako takich, lecz „projektu syjonistycznego”. Jednak ten sam dokument nadal definiuje Palestynę jako obszar rozciągający się od rzeki Jordanu do Morza Śródziemnego, opisuje ją jako ziemię islamską i odrzuca uznanie Izraela, który nazywają „podmiotem syjonistycznym”. Jest to ta sama skala stopniowa w dyplomatycznej oprawie: najpierw odróżnia się Żydów od syjonistów, następnie odmawia się syjonizmowi jakiejkolwiek legitymizacji, a w końcu odmawia się Izraelowi jakiegokolwiek uzasadnionego prawa do istnienia.
Status doktrynalny Izraela, Jerozolimy i Żydów
Doktryna zawiera również bardzo jasne stwierdzenia dotyczące islamskiego podboju Jerozolimy. W hadisie (Bukhari 3176) wspomniano, że podbój Jerozolimy jest jednym z sześciu znaków „godziny” (zwanej również „dniem ostatecznym” i „dniem sądu ostatecznego”) – kluczowej koncepcji w doktrynie islamu. Doktryna wyraźnie odnosi się również do walki z Żydami w dobrze znanym hadisie o kamieniach i drzewach: „Wy (tj. muzułmanie) będziecie walczyć z Żydami, aż niektórzy z nich będą się chować za kamieniami. Kamienie (zdradzą ich), mówiąc: «O `Abdullahu (tj. słudze Allaha)! Za mną kryje się Żyd; zabij go więc»” (hadis Buchari 2925).
Warto również wziąć pod uwagę, że skoro 9% tekstów doktryny islamskiej ma charakter antysemicki, a sam Mahomet prowadził dżihad przeciwko Żydom, sama doktryna zachęca do zwrócenia na nich szczególnej uwagi. Gdy te zasady zostaną przyjęte w odniesieniu do Izraela, ta sama logika nie ogranicza się tylko do Izraela. Żydzi żyją bowiem również poza Izraelem.
Doktryny zbiorowej solidarności islamskiej
Tego poziomu spójności nie da się zrozumieć bez uwzględnienia wpływu doktryny islamskiej. Poza tym, że doktryna ta zawiera znaczną ilość tekstów dotyczących niemuzułmanów (51% podstawowej doktryny islamskiej) oraz dżihadu (31%), kilka pojęć ma szczególne znaczenie dla zrozumienia zbiorowej mobilizacji islamskiej przeciwko Izraelowi:
- Lojalność i odcięcie się
Al-Wala' wal-Bara' — promuje lojalność wobec wspólnoty islamskiej ponad wszystko inne. (Koran 3:28, 4:144, 5:51, 8:72–73, 60:1, 60:8–9)
- Jedność i braterstwo
Iʿtiṣām — koncepcja doktrynalna, zgodnie z którą muzułmanie powinni wspólnie trzymać się „liny Allaha” i nie dzielić się (Koran 3:103, 8:46)
Ukhuwwat al-īmān — nakazuje nie porzucać ani nie opuszczać współwyznawcy (Koran 49:10, hadis Buchariego 2442)
Jedność ummy — ogólna koncepcja (Koran 21:92, hadis Muslim 1851a)
Wilāyat al-muʾminīn – szyicka koncepcja wzajemnej opieki i wsparcia wśród wierzących, oparta na tych samych wersetach Koranu, co zasady sunnickie (Koran 9:71, 8:72)
- Zakaz porzucania wierzących lub pomagania w walce przeciwko nim
Taḥrīm al-khidhlān – zakaz zdrady współwyznawców (hadis Buchari 2442, 2444)
Iʿānat al-kuffār ʿalā al-Muslimīn – zakaz pomagania niewiernym przeciwko wierzącym (Koran 60:1, hadis Muslim 2494a)
- Obowiązki indywidualne i zbiorowe
Fard ʿAyn — obowiązkowy indywidualny obowiązek udziału w dżihadzie (Koran 8:72)
Fard Kifayah — obowiązkowy zbiorowy obowiązek udziału w dżihadzie — jeśli nikt nie wypełni tego obowiązku, cała społeczność uznana jest za grzeszną (Koran 9:122, hadis Buchariego 2787)
- Ukrywanie lub ochrona współwyznawców
Satr al-ʿUyūb — zachęca wierzących do ukrywania wad współwyznawców (Koran 24:19, 49:12, hadis Muslim 2580, 2589, 2699, hadis Buchari 2442)
Te koncepcje doktrynalne silnie sprzyjają jedności islamskiej w dyskursie publicznym, zwłaszcza podczas konfliktów między stronami islamskimi i nieislamskimi. Wpływ ten jest szczególnie widoczny w przypadku Izraela.
Wiele organizacji islamskich i mediów wykazuje uderzającą jednolitość w sposobie przedstawiania Izraela. Obejmuje to powtarzające się zarzuty ludobójstwa, pomijanie kluczowych wydarzeń kontekstowych – takich jak masakra z 7 października, tysiące rakiet wystrzelonych ze Strefy Gazy w pierwszych miesiącach wojny oraz branie zakładników – a także to, co wydaje się być szerokim poparciem dla tych narracji w wielu społecznościach islamskich.
Jednym z ważnych wyjaśnień jest to, że organizacje te czerpią z wspólnego korpusu doktrynalnego: Koranu i Sunny. Ich metody polityczne, przynależności i stopień przestrzegania zasad islamu mogą się różnić, ale podstawowe teksty dotyczące ummy, Żydów, niemuzułmanów, lojalności i dżihadu pozostają wspólnymi punktami odniesienia.
Powszechnie skandowane hasło „Khaybar Khaybar ya yahud. Jaish Muhammad soufa yaʿoud! (Khaybar, Khaybar, o Żydzi! Armia Mahometa powróci!)” ilustruje ten związek. Jego użycie podczas demonstracji przeciwko Izraelowi pokazuje, że przynajmniej część współczesnej mobilizacji świadomie nawiązuje do wczesnych islamskich wojen przeciwko Żydom.
Solidarność polityczna wykraczająca poza przestrzeganie rytuałów
Wydaje się, że jedna interesująca cecha łączy całą grupę osób wywodzących się ze środowisk islamskich, które są otwarcie wrogo nastawione wobec Żydów i Izraela. Niezależnie od tego, czy osoby te przestrzegają islamskich praktyk religijnych (pięć codziennych modlitw, noszenie islamskiego zasłaniania twarzy, post podczas ramadanu itp.), wydaje się, że nie ma to żadnego wpływu na intensywność wspólnego poparcia dla antyżydowskich i antyizraelskich nastrojów oraz działań w ramach szerszej ummy. Doktrynalne oczekiwanie dotyczące islamskiej solidarności wydaje się zachowywać silny wpływ. Jeśli ta obserwacja jest słuszna, solidarność z ummą nie jest jedynie jednym z wielu islamskich obowiązków; jest to jeden z najkonsekwentniej przejawiających się przejawów politycznego islamu. Współczesnym przykładem jest obecny burmistrz Nowego Jorku, Zohran Mamdani, który publicznie oświadczył, że nie odprawia pięciu codziennych modlitw, a jego żona nie nosi zasłony. Nie powstrzymuje go to jednak przed działaniem przeciwko państwu i politycznej reprezentacji Izraela, a także przed promowaniem antysemickich narracji.
Strategiczne funkcje sprawy izraelskiej
Obsesja na punkcie Izraela jest przydatna dla organizacji i reżimów islamskich, ponieważ umacnia ich władzę. Stanowi ona świętą sprawę, która może zjednoczyć dżihadystów, nacjonalistów, aktywistów lewicowych i prawicowych oraz inne ruchy antyzachodnie. Pozwala to reżimom takim jak Iran, ruchom takim jak Hamas i Hezbollah oraz sieciom powiązanym z Bractwem Muzułmańskim na Zachodzie na przekierowanie gniewu z własnych porażek na jednego symbolicznego wroga. Izrael staje się punktem zbornym, dzięki któremu dżihadyści mobilizują tożsamość, rekrutują zwolenników, zastraszają krytyków i zdobywają wpływy w instytucjach nieislamskich.
Skupienie uwagi na Izraelu służy szerszym celom strategicznym w świecie nieislamskim. Skupienie uwagi opinii publicznej na konflikcie izraelsko-palestyńskim odwraca uwagę od debat dotyczących tematów związanych z politycznym islamem, takich jak ciągła, niekontrolowana islamska migracja polityczna, nieudana integracja, wysoki wskaźnik przestępczości motywowanej doktryną oraz islamskie inicjatywy prawne lub polityczne, jednocześnie normalizując islamski aktywizm polityczny i ruchy protestacyjne. Tymczasem akceptacja propagandy islamskich narracji antyżydowskich, opartych na sfabrykowanych faktach i wiadomościach w krajach nieislamskich, osłabia ich ideologiczne mechanizmy obronne i nieświadomie wspiera cel politycznego islamu – globalną dominację islamu.
Infrastruktura politycznego islamu i jego infiltracja na Zachodzie
Kwestię tę poruszają nie tylko Izraelczycy czy Żydzi. Ayaan Hirsi Ali, urodzona w Somalii była muzułmanka, a obecnie pracownica naukowa Instytutu Hoovera specjalizująca się w politycznym islamie, ostrzega, że Zachód musi zmierzyć się nie tylko z Hamasem jako organizacją, ale także z „ideą Hamasu”. Twierdzi ona, że Hamas jest częścią szerszej islamskiej infrastruktury politycznej zakorzenionej w Bractwie Muzułmańskim oraz że rządy zachodnie popełniają błąd, traktując ten problem wyłącznie jako kwestię militarną lub związaną z polityką zagraniczną. Jak sama stwierdza, Hamas stał się „kwestią wewnętrzną” w zachodnich demokracjach, ponieważ islamskie sieci zbudowały na Zachodzie infrastrukturę polityczną, medialną, edukacyjną, filantropijną i aktywistyczną.
Dlaczego ten konflikt ma znaczenie wykraczające poza granice Izraela
Były premier Francji Manuel Valls, który również nie jest Izraelczykiem ani Żydem, przedstawił walkę Izraela jako część zmagań cywilizacyjnych. W książce „Israel on the Front Lines” argumentował, że Izrael walczy w Strefie Gazy „nie tylko po to, by się bronić”, ale także po to, by chronić wartości i bezpieczeństwo cywilizacji, która jest atakowana. Łączy wojnę z Hamasem z islamską przemocą, której ofiarą padła sama Francja – w Tuluzie, Nicei, Paryżu, w klubie Bataclan oraz w przypadku zabójstwa Samuela Paty’ego – co oznacza, że Izrael nie jest odosobnionym wyjątkiem, ale jednym z frontów w szerszej islamskiej wojnie przeciwko społeczeństwom nieislamskim.
Były premier Hiszpanii José María Aznar wyraził się jeszcze bardziej dosadnie. W swoim artykule „Jeśli upadnie Izrael, upadniemy wszyscy” napisał, że gniew wywołany sytuacją w Strefie Gazy często służy odwróceniu uwagi oraz że Izrael jest „najlepszym sojusznikiem Zachodu” w regionie. Określił Izrael jako „naszą pierwszą linię obrony” w walce z dżihadem. Jego argumentacja jest prosta: jeśli Zachód pozwoli na delegitymizację, izolację i upadek Izraela, nie zapewni sobie pokoju; osłabi pierwszą barierę chroniącą przed tymi samymi siłami, które zagrażają samemu Zachodowi.
Pułkownik Richard Kemp, były dowódca armii brytyjskiej, przedstawił tę samą tezę z perspektywy wojskowej i moralnej. W swoim przemówieniu wygłoszonym podczas konferencji BESA argumentował, że „walka o Izrael” na arenie międzynarodowej oznacza również walkę o demokrację, wolność słowa i wartości cywilizacyjne. Wyjaśnia również, w jaki sposób Hamas i podobne ruchy wykorzystują moralność zachodnich mediów: stosują żywe tarcze, prowokują izraelskie działania obronne, fabrykują obrazy cierpienia, a następnie wykorzystują te obrazy jako broń w celu delegitymizacji Izraela.
W późniejszym wywiadzie Kemp ujął tę ukrytą kwestię jeszcze dosadniej: nie jest to „wojna o ziemię”, ale raczej „wojna religijna muzułmanów przeciwko Żydom”. Niezależnie od tego, czy w pełni zgadzamy się z tym sformułowaniem, czy nie, oddaje ono coś, czego zachodni dyskurs zazwyczaj unika: konfliktu tego nie da się zrozumieć wyłącznie poprzez mapy, osiedla, punkty kontrolne, negocjacje czy obrazy humanitarne. Doktryna islamska i dżihad nie są kwestiami pobocznymi; mają one kluczowe znaczenie dla trwania tej wojny.
Ustanowiona doktrynalnie i nieustannie praktykowana islamska nienawiść do Żydów nie jest problemem wyłącznie Żydów mieszkających w Izraelu i w społecznościach diaspory. Jest to problem całego społeczeństwa nieislamskiego. Żydzi mogą ukrywać swoją tożsamość, unikać noszenia ubrań lub symboli ujawniających ich żydowskie pochodzenie, a w razie potrzeby opuścić silnie zislamizowane i otwarcie antysemickie kraje i wyjechać do Izraela. Jednak kraje, które pozostawiają za sobą, pozostają w rękach ideologii nienawiści do Żydów, która ich stąd wypędziła. Ta ideologia – polityczny islam, który otwarcie głosi nienawiść do wszystkich niemuzułmanów i ogłasza przeciwko nim niekończący się dżihad – pozostaje problemem dla tych społeczeństw nawet po odejściu ich żydowskich ofiar.
Zalecenia strategiczne
Rządy państw nieislamskich powinny stanąć po stronie Izraela jako sojusznicy. Decyzja ta nie musi opierać się na osobistych sympatiiach, lecz na kalkulacji strategicznej. Izrael bierze na siebie większość nienawiści wynikającej z doktryny, płynącej ze świata islamskiego. Daje to innym krajom nieislamskim wystarczająco dużo czasu i przestrzeni na wdrożenie środków zapobiegawczych przeciwko rozprzestrzenianiu się islamskiej władzy politycznej.
Wspieranie sojusznika świata nieislamskiego, jakim jest Izrael, jest nie tylko strategicznie uzasadnione, ale nieustanny strumień fałszywych oskarżeń wobec Izraela może stanowić właśnie tę okazję, której świat nieislamski potrzebuje, aby zdemaskować i zdyskredytować islamski ruch polityczny. Każdy ujawniony przypadek oszustwa dotyczącego Izraela powinien zostać wykorzystany do zdemaskowania szerszego ruchu, który je rozpowszechnia. W ten sposób dżihad oszustwa przeciwko Izraelowi może stać się narzędziem osłabiania politycznego islamu na Zachodzie.
[powyżej znajduje się przykład typowej „dżihadu oszustwa”, sfotografowany w Australii]
[powyżej znajduje się słynny mem, którego celem jest obalenie „dżihadu oszustwa”]
Właśnie dlatego świat nieislamski nie powinien postrzegać Izraela jako lokalnej niedogodności, lecz jako strategicznego sojusznika. Nie chodzi o to, czy każda polityka Izraela jest idealna. Chodzi o to, czy świat dostrzeże szerszy kontekst: Izrael jest celem ataków nie z powodu jednego sporu granicznego, ale dlatego, że reprezentuje suwerenne państwo nieislamskie na ziemiach, do których islamska doktryna i ruchy islamskie roścą sobie prawo w celu ustanowienia islamskich rządów i dominacji. Istnieje wiele terytoriów, do których islam wysuwa roszczenia. Co więcej, w szerszym ujęciu 31% doktryny islamu dotyczy dżihadu skierowanego przeciwko wszystkim niemuzułmanom (kafirom), a nie tylko Żydom. Dżihad pozostaje trwałym zbiorowym obowiązkiem do czasu ustanowienia islamskiej supremacji politycznej.
Sugerowane źródła i dalsze studia
Aby dowiedzieć się więcej, zacznij od porozumienia Hamasu z 1988 r. i dokumentu politycznego z 2017 r., a następnie obejrzyj wykład Marco Moshe Bumagina na temat podstaw prawnych Izraela, przeczytaj tekst Ayaan Hirsi Ali pt. „Hamas – idea”, tekst Manuela Vallsa o Izraelu jako linii frontu, tekst José Maríi Aznara o tym, dlaczego upadek Izraela zagroziłby Zachodowi, oraz tekst Richarda Kempa o strategii wojskowo-medialnej Hamasu. Aby poznać szerszy kontekst ideologiczny, zapoznaj się z Bractwem Muzułmańskim, Hizb ut-Tahrir, irańskim islamem rewolucyjnym oraz sposobem, w jaki organizacje islamskie w krajach nieislamskich wykorzystują sprawę palestyńską do uzyskania legitymizacji politycznej, dostępu do instytucji i wpływów społecznych.