21 listopada 2020
„Prawdą jest, że wiele z tego, co jest zawarte w Koranie, zależy od interpretacji. Na przykład, muzułmanie mają nakazywać dobro i zabraniać zła. Interpretacja tego wersetu dotyczy szczegółów tego, kto i jak ma to robić. Jest to kwestia religijna.
Nie dotyczy to jednak sposobu traktowania kafirów. Prawdą jest to, że Koran mówi dwie różne rzeczy o tym, jak ich traktować. Zawiera zarówno tolerancję, jak i dżihad. Nie chodzi tu jednak o interpretację. Tolerancję zaleca się, kiedy islam jest słaby, dżihad natomiast pojawia się, kiedy islam staje się mocny.
Argument dotyczący interpretacji to próba poradzenia sobie z dualizmem Koranu. Zazwyczaj argumentu tego używa się w odniesieniu do Biblii, mówiąc o tym, że zawiera dobre i złe fragmenty. W dzisiejszych czasach żydzi nie odczytują jednak dosłownie wersetów nawołujących do przemocy i nie wysadzają ludzi w powietrze, nie interpretują w ten sposób „złych” fragmentów. Wynika z tego, że gdyby tylko muzułmanie właściwie interpretowali Koran, moglibyśmy dojść do porozumienia.
Jednak zgodnie z przekazem Mahometa muzułmanie interpretują Koran właściwie. Koran jest tekstem dualistycznym i tak właśnie postępują muzułmanie. Jedni z nich są dobrymi policjantami, a inni złymi. Dualizm rządzi muzułmanami, a dhimmi łudzą się, że ci „dobrzy policjanci”, właściwie interpretując Koran, zmienią zachowanie tych „złych”. Tak się jednak nie stanie, gdyż właściwa interpretacja islamu pokazuje, że „źli policjanci” są ważniejsi od tych „dobrych”.
Szariat to inne podejście do kwestii interpretacji. To klasyczna wykładnia Koranu i sunny według najwybitniejszych islamskich uczonych. Dla przykładu szariat mówi o tym, że dżihad oznacza zabijanie kafirów, a nie wewnętrzne zmagania. Tak wygląda więc właściwa interpretacja Koranu."
dr Bill Warner, „Polityczny islam. Jak dyskutować ze zwolennikami islamskiej doktryny"
--> Już w sprzedaży
Photo by Pablo García Saldaña on Unsplash